Kanalizacja wewnętrzna.
Zakres tej instalacji zaczyna się w punkcie podłączenia do kanalizacji pod posadzkowej, a kończy pionem kanalizacyjnym w najwyższym punkcie z ostatnim podejściem dla przyboru instalacyjnego (wyższa parta instalacji to dekompresja – czyli pion wentylacyjny kanalizacji). Jej zadaniem jest odprowadzenie ścieków socjalno bytowych do instalacji kanalizacji pod posadzkowej i dalej do sieci instalacji kanalizacyjnej /szamba / przydomowej oczyszczalni ścieków.
Prawidłowo wykonana instalacja kanalizacyjna to taka, w budowie której zastosowano odpowiedniej jakości materiały instalacyjne (rury, kolana, trójniki itp.). Zamocowano je do elementów konstrukcyjnych budynku w taki stały sposób, że w okresie ich eksploatacji nie będą się przemieszczały, obwieszały czy były narażone na uszkodzenia.
Bardzo istotną kwestią jest jakość materiału i sposób produkcji – rura kanalizacyjna powinna mieć gładkie ściany od wewnątrz, mieć odpowiedną grubość wpływającą bezpośrednio na jej sztywność i wytrzymałość w trakcie czyszczenia mechanicznego / usuwania ewentualnych zatorów w okresie eksploatacji.
Kolejnym bardzo istotnym elementem jest zachowanie normatywnych spadków. Wykonywanie instalacji „na oko” generuje problemy w eksploatacji w okresie użytkowania – osadzanie się włosów / mydła / innych osadów, a to z kolei prowadzi do blokowania odpływu i konieczności okresowego czyszczenia, a w najgorszym przypadku – remontu w budynku. Wielkość spadków jest unormowana i powinna wynosić w zależności od średnicy rury kanalizacyjnej :
Przy prowadzeniu poziomów, rury kanalizacyjne powinny być mocowane do posadzki / ścian w obejmach stalowych, wyposażonych w kompensatory gumowe. W czasie kilkunastu / kilkudziesięciu lat eksploatacji instalacji kanalizacyjnej, guma zabezpiecza rury przed porysowaniem / osłabieniem ścian, umożliwia kompensowanie wydłużeń liniowych od zmian temperatury prowadzonych ścieków.
Przykłady montażu i sprawdzania prawidłowego spadku (zdjęcie z wartością 1,8% pokazuje kontrolę w trakcie pracy, a nie stan docelowy) :
Dekompresja kanalizacji to inaczej wentylacja pionów kanalizacyjnych.
Jej zadaniem jest odprowadzenie gazów pochodzących z instalacji kanalizacyjnej – szamb, oczyszczalni, przyłączy do sieci. Druga funkcja to napowietrzanie – ma zabezpieczać przed wysysaniem wody z syfonów umywalek, zlewów, brodzików czy bidetów, do czego może dochodzić w wyniku wytworzenia się podciśnienia w instalacji kanalizacyjnej w momencie spuszczenia dużej ilości wody np. z miski ustępowej. W przypadku wadliwie wykonanej dekompresji kanalizacji słychać charakterystyczne „bulgotanie” w rurach, w następstwie czego mogą się przedostawać do pomieszczeń nieprzyjemne zapachy w miejscach montażu przyborów instalacyjnych (kuchnie, łazienki).
Ten zakres kanalizacji realizowany jest na odcinku od najwyższego włączenia przyboru instalacyjnego do pionu kanalizacyjnego a wywiewką w połaci dachu lub kominie. Średnica pionu wentylacyjnego w budynkach jednorodzinnych powinna być co najmniej tej, z której wykonano pion kanalizacyjny – niedopuszczalne jest, często spotykane w wykonawstwie, zmniejszanie jej wymiaru z fi 110 do fi 50.
Zalecam, aby wywiewki dekompresyjne były usytuowane na dachu od strony zawietrznej w stosunku do kalenicy – aby wiatr zabierał odory kanalizacyjne a nie „kleił” je do dachu.
Połączenie rury kanalizacyjnej z kominkiem wentylacyjnym w połaci dachowej wykonuje się z węża giętkiego, zakończonego typowymi średnicami przyłączy sztywnych.
(przybory instalacyjne to np. miski, umywalki, zlewy itp.)
W przystępny sposób ze szczegółami można zapoznać się w opracowaniu :
